و این پیام که از عزیزی برایم رسید، همه ی ناگفتنی ها را گفته است و به قول دوستی، تیر خلاص همه ی پیام ها را زد:
" حالا دیگر کودکان هم می دانند که "مهدیه" اسم مکان است و "فاطمیه" اسم زمان؛
اما من منتظر می مانم؛
تا روزی که "مهدیه" اسم زمان شود و "فاطمیه" اسم مکان...."
اللهم عجل ثم عجل ثم عجل فی فرجه...
+نوشته شده در جمعه 8 خرداد1388ساعت9:12 بعد از ظهرتوسط چشم به راه |
|
کجایی...؟
محبوبم! در کجا باید به جست و جویت برخیزم؟ در کدامین کوی و دیار؟ کدام صحرا؟ کدامین بادیه؟ کدام دشت؟ کدام...؟ اما نه این که خود گفته ای ما خود به دیدار شما می آییم... پس جست و جوی کوی و برزن بیهوده است. باید از خود شروع کنم؛ باید از نو برخیزم؛ باید در خود جست و جو کنم و موانع دیدارت را از وجودم بزدایم. رهایم مکن که راه سخت است و پر پیچ و خم... .
