باز هم عرفه رسید...

و این چهارمین عرفه ای است که به یاد عرفه ی کربلا می سوزیم. بین الحرمین؛ صحن و سرای ارباب؛ دعای عرفه و ... . در طول زمزمه ی دعای زیبای عرفه، ناباورانه مُدام سر را به راست و چپ می چرخانم... راست: گنبد طلای ارباب با آن پرچم سرخ  و چپ: گنبد و گلدسته ی علمدار که حرمش نیز رو به حرم ارباب ایستاده و ادب به جا می آورد.

هنوز همچنان خوابی ست؛ همچون همان چهار سال پیش... . 

... و اکنون مگر زیباتر و بهتر از کلماتی که در آن روز جد غریبت عزیز دل زهرا-سلام الله علیهما- بیان فرمود، کلامی هست؟ پس همان گونه می نالم که:

فَبِأیِّ شَیءٍ أستَقبِلُکَ یا مَولایَ اَبِسَمعی اَم بِبَصَری اَم بِلِسانی اَم بِیَدی اَم بِرِجلی ألَیسَ کُلُها نِعَمَکَ عِندی وَ بِکُلِها عَصَیتُکَ یا موَلای...

خداوندا! آخر با چه رویی در پیشگاهت بایستم؟من با همه ی این اعضایی که در برابرت هستند تو را نافرمانی کرده ام؛ هرچند همه را خود بخشیده ای ام...

سُبحانَکَ إنّی کُنتُ مِنَ المُستَغفِرین... سُبحانَکَ إنّی کُنتُ مِنَ الخائِفین... سُبحانَکَ إنّی کُنتُ مِنَ الراجین... سُبحانَکَ إنّی کُنتُ مِنَ الراغِبین...

تو پاک و منزه ای و این منم که در خوف و رجا، در حالی که به سویت راغبم، از تو استغفار می جویم...

أللهُمَّ اجعَلنا فی هذاالوَقتِ مِمّن سَئَلَکَ فَأعطَیتَهُ وَ شَکَرَکَ فَزِدتَهُ وَ تابَ إلَیکَ فَقَبِلتَهُ وَ تَنَصَّلَ إلَیکَ مِن ذُنوبِهِ کُلِّها فَغَفَرتَها لَهُ...

هرچند که بهتر از خویش، می شناسی ام، اما از برکاتی عطایم کن که به خوبان عطا نمودی. آنها که درخواست کردند و شکرت نمودند؛ پس برایشان افزودی و به سویت بازگشتند و پذیرفتی شان و از هر گناهی پاکشان ساختی و غفران خویش عطایشان نمودی...

***

آقاجان!

امشب و فردا، هر کجا هستی، دعایمان کن.